این روزها صحبت از برنامه راهبردی 25 ساله ایران و چین در محافل خبری وشبکه های اجتماعی بسیار زیاد است. بسیاری به دنبال این هستند که مفاد این پیش نویس طرح راهبردی را مطالعه کنند و از محتوای آن با خبر شوند. اما در این مدت که هنوز متن متقنی از آن منتشر نشده است ضدانقلاب و در راس آن کاخ سفید سعی در تخریب این روابط داشته است. به نظر می رسد آمریکا این روابط را به شدت علیه منافع خود می بیند و از این رو تلاش دارد به هر روشی که شده با استفاده از سیاه لشکر ضدانقلاب که از کاخ سفید ارتزاق می کنند، مردم را نسبت به آن بدبین کنند.
از اینجاست که حتی وزارت خارجه آمریکا به طور کاملا آشکارا مخالفت خو درا با این برنامه همکاری آشکار کرد و آنرا ترکمنچای دوم نامید. پس از این بود که برخی از کاربران فضای مجازی به تبع جنگ روانی آمریکا سعی کردند هشتگ ترکمنچای چینی را گسترش دهند. شایعاتی چون فروختن جزایر ایرانی از جمله کیش و حتی خلیج فارس تا اینکه قرار است سربازان چینی در کشورمان مستقر شود. همه و همه از سوی منبع آمریکایی برای تخریب این روابط منتشر شد.
نگرانی غرب از گسترش روابط ایران و چین
مشخص بود که آمریکایی ها به شدت نگران گسترش روابط میان ایرن و چین هستند و منافع خود را در این حوزه از دست رفته تلقی می کنند.
در همین رابطه، «استفان والت» استاد دانشگاه هاروارد با بیان اینکه « ترامپ و پمپئو چین و ایران را کنار هم قرار دادند» بیان می کند: « در سال ۲۰۱۶ هشدار دادیم که چین، با رشد جاهطلبیهایش بهدنبال متحد در خلیج فارس خواهد بود و ایران احتمالا در راس فهرست مدنظر چین است. ترامپ و پامپئو مسیر دیگری را در پیش گرفتند و چین و ایران را کنار هم قرار دادند. کار قشنگی بود!»
از سوی دیگر فرانسه و ایتالیا و تا حدی المان که برای نفس کشیدن در این شرایط سخت اقتصادی احتیاج به یک مارکت و بازار موثر داشتند به نظر نمی رسد در این حوزه علیه روابط ایران و چین کوتاه بیایند. اما در این شرایط موضوعی در حوزه دیپلماسی مطرح می شود که پیشترها و حتی در اثنای مذاکرات هسته ای می توانستیم با آن امتیازات لازم را از طرف غربی بگیریم.
راهبرد سیاست خارجی که فراموش شد
توجه دیپلماسی به چین و تلاش مذبوحانه آمریکا برای تخریب این روابط یک راهبرد دیپلماسی قدیمی فراموش شده را یادآور میشود؛ «موازنه منفی و مثبت» که از شاه عباس، امیر کبیر و مصدق بر آن اهتمام داشتند و امروز با عصبانیت غرب به خوبی کاربرد آن در کسب امتیاز مشخص میشود گمشده این روزهای دیپلماسی ایرانی است.
اگر به سردر وزارت خارجه کشورمان نگاهی بکنیم، شعار « نه شرقی و نه غربی، جمهوری اسلامی» را مشاهده می کنیم که همین راهبرد دیپلماتیک را یادآور می شود.
این موضوع اما دیپلماسی کاملا فعال و غیر متمرکزی را طلب می کند. ایران در این حوزه بایستی با کشورهای منطقه، و کشورهای تاثیرگذار در جهان و البته ابرقدرت های غیر غربی هم مراوده و روابطی ایجاد کند. البته این روابط قطعا به توسعه اقتصادی و بین الملل و پیشرفت کشورمان کمک می کند. این در حالی است که روابط یک سویه با غربی ها نه تنها دست های دیپلماسی ایرانی را خالی می کند بلکه منافع چندانی را هم عاید کشورمان نمی کند. موضوع برجام و رویه سیاست خارجه در مذاکره با آمریکا و سپس اروپا به وضوح این موضوع را نشان داد.
منبع : دانا
